حسن بصرى در پاسخش نوشت : « بهترين سخنى كه در اين باره به ما رسيده گفتار امير المؤمنين على - عليه السلام - است كه فرموده : تنها چيزى كه تو را تباه مىسازد اسفل و اعلاى توست ( كنايه از عورت و دهان ) و خداوند از آن برى است » . عمرو بن عبيد در پاسخش نوشت : « بهترين گفتارى كه دربارهء قضا و قدر شنيده‌ام سخن على بن ابى طالب است كه فرموده : اگر انجام گناه و معصيت به اختيار خود انسان نباشد پس حكم به قصاص دربارهء شخص جانى بىمورد خواهد بود و او در حكم قصاص مظلوم مىباشد » . و اصل بن عطا نوشت : « زيباترين كلامى كه در اين باره شنيده‌ام ، كلام امير المؤمنين - عليه السلام - است كه فرموده : آيا ممكن است خداوند تو را به راه راست هدايت نموده و باز خودش تو را در گمراهى قرار دهد بدون اختيار خودت » . شعبى نوشت : « نيكوترين بيانى كه دربارهء قضا و قدر شنيده‌ام بيان على بن ابى طالب - عليه السلام - است كه فرموده : هر عملى كه از آن به سوى خدا توبه مىكنى از خودت مىباشد ، و هر عملى كه به شكرانهء انجام آن خدا را سپاس مىگويى از سوى خداوند است » . و چون نامه‌هايشان به حجاج رسيد گفت : البته اين گفتار را از چشمه‌اى صاف و گوارا اخذ كرده‌اند « 1 » . 10 - عمر به على ( ع ) اشاره كرد ( 1 ) عمر خليفه بود ، جوانى يهودى بر او وارد گرديد در هنگامى كه عمر در مسجد الحرام نشسته و گروهى از مردم به دورش حلقه زده بودند ، جوان يهودى گفت : مرا به داناترين مردم به خدا و پيامبر خدا و كتاب خدا هدايت كن . عمر با دست به امير المؤمنين اشاره كرد . جوان به نزد آن حضرت آمده و

--> ( 1 ) - طرائف ، على بن طاووس ، ص 329 .